wat ik van mijn kinderen heb geleerd, deel 2

wivmkhgdeel2

Op moederdag plaatste ik een post over het moederschap en wat ik van mijn kinderen had geleerd. Kort daarna las ik een post over het moederschap op Simpelsap, en ik werd er stil van. Aca schreef op haar blog hoe zeer ze de kinderen mist die ze tot nu toe nog niet heeft mogen krijgen. En ik realiseerde me (weer) dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is vier gezonde kinderen op de wereld te mogen zetten. Niets is vanzelfsprekend, ook al lijkt dat wel zo te zijn. We zijn er misschien aan gewend geraakt dat bepaalde dingen zijn zoals ze zijn, of dat je hebt wat je hebt, maar dat maakt het niet voor een ieder vanzelfsprekend.

En toen dacht ik aan onze kleinste meid. Ze is geboren met een hartafwijking, een vernauwde aorta. Het was even spannend maar we kwamen er gelukkig op tijd achter. We zijn de arts die zijn onderbuik gevoel volgde voor altijd dankbaar dat hij extra onderzoek liet doen. Ons meisje werd als pasgeboren baby’tje met spoed naar een ander ziekenhuis gebracht, in een babylance, omgeven door slangetjes, buisjes en aan de beademing. Gelukkig bleek de vernauwing op precies het goede plekje te zitten zodat de operatie van onder de arm plaats kon vinden en ze niet gekraakt hoefde te worden. Dat kleine ding heeft gevochten. Vanaf het begin. Ik zie haar nog in haar plastic ziekenhuisbedje liggen, bloot buikje, alleen een luier om. Slangetjes en monitoren om haar heen. Ze reageerde op niemand, behalve toen ze haar tweelingzusje hoorde. Toen deed ze de oogjes even open.

En wat een verschil toen ze eenmaal opknapte na de operatie. Ze heeft sindsdien niks anders gedaan dan voluit te leven. Gáán met die banaan! Als baby trappelde ze als ze wakker werd en hield ze daar pas mee op als ze weer in slaap was gevallen. En aandacht vond (en vindt) ze heerlijk. We hebben ons wel eens afgevraagd of ze nog eens kramp in de kaakjes zou krijgen van al dat breeduit lachen wat ze deed. En toen ze eenmaal op haar billen kon hupsen door de kamer sleet ze een pad uit. Hup, knuffel onder de arm en gaan tot je er bij neer valt. En wat werd de wereld groot toen ze eenmaal kon staan en lopen. Ze wilde overal bij zijn. Papa en grote broer die op de uitkijktoren klimmen? Dan zij ook! En niks zou haar tegen houden. Klimmen we, op vakantie, bij een klif omhoog? Die kleine wil voorop. Laatst zat mijn laiverd op het dakje van een schuurtje de dakbedekking vast te zetten toen er opeens een klein meisje achter hem opdook. Papa op het dak? Dan zij ook! ( we zullen het maar niet hebben over de hartkwaal die ze papa zo’n beetje bezorgde door daar op te duiken. Gelukkig was het een laag schuurtje) Ze is niet te remmen, leeft voluit. “Ze heeft wat in te halen”, zeggen we dan tegen elkaar. “Ze heeft gevoeld dat het allemaal niet vanzelfsprekend is”.

dreamstime_xs_40872978
Ze kan in het gras liggen en gebiologeerd naar de mieren en andere kriebelbeestjes kijken. Ze knuffelt de dieren op de kinderboerderij alsof het de laatste keer zal zijn dat we er naar toe gaan. Ze kleurt alsof haar leven er van af hangt en staart naar de regen die langs het raam naar beneden komt alsof ze net een groot wonder heeft mogen aanschouwen. Met open mond.

Niks is vanzelfsprekend voor het meisje. Alles is en blijft even mooi en nieuw. En dat zou ik me ook eigen willen maken. Dat zou ik opnieuw willen leren van mijn kinderen, in praktijk willen brengen. Dat alles de verwondering waard is. Dat zij dat ook zijn. Dat zelfs, als ik ze achter het behang wil plakken, ik me wel realiseer dat zo’n enorme bobbel op de muur goud waard is.

Ik las de post van Aca en kneep mezelf in de handen. Wat hebben wij een mazzel.

 

handtekening

Foto:
© Frolovaelena | Dreamstime.com – Image Of Happy Child On Dandelions Field, Cheerful Little Girl R Photo

4 gedachten over “wat ik van mijn kinderen heb geleerd, deel 2”

  1. Ook ik weet hoe het is om je kinderwens niet in vervulling te zien gaan. En soms heb ik ook idd het gevoel dat men dat vergeet en soms lijkt het wel of je dan minder bent dan een moeder. Ik begrijp de euforie wel maar helaas is het andersom soms ver te zoeken, het begrip. Gelukkig heb ik mij er bij neergelegd en geniet ik van alle vrije tijd die ik heb en de lusten die ik mag dragen en de lasten die niet hoef te dragen. Dat heeft ook wel weer zijn voordeel. Natuurlijk had ik ook graag een kind gewild. het is gewoon niet anders. En ik geniet toch van al het moois in het leven.

    Zoals bv jouw verhalen en nu dan over je dochtertje. Heftig! Echt fijn dat het nu goed gaat. Ik bekijk het dan zo voor mijzelf. Ik hoef die angsten nu niet te dragen, die jij/jullie wel moeten dragen, die onzekerheid dat zo’n mini mens niet geheel gezond is en je er weinig aan kan doen. Wat dat betreft zeker respect voor alle ouders! De vaders worden soms vergeten.
    En idd je dochter knuffelt en bekijkt alles alsof het nieuw is en ook al ben ik geen moeder, die les neem ik graag ter harte van jou dochter. GENIET! Dus ik geniet gewoon met anderen mee. Op een bankje zit hier ergens bij de bosrand en dan ouders echt plezier zien maken met hun kinderen. Ik geniet echt mee!

    Hopelijk blijft alles nu goed bij jullie allemaal! Liefs xx

    1. Dank je wel! Je bent een schat!

      Het gaat nu heel goed met haar. Ze blijft onder controle maar zoals het er nu uitziet is dat echt alleen voor de zekerheid en niet omdat de artsen bezorgd zijn.

      Ja, ik snap het. We vergeten zo snel wat we hebben en hoe mooi dat is.
      Wat mooi dat je toch zo kunt meegenieten van anderen!

  2. Wat een mooie lessen Marieke! Je kleine meid is een echte inspiratie. Hoe fijn zou het zijn als we vol verwondering zouden blijven kijken naar alle dingen om ons heen. Jullie hebben zeker mazzel met jullie vier mooie kinderen en door het delen van je mooie verhaal, geef je je eigen geluk ook weer een beetje aan je lezers door. 🙂

    XX

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *